Op 24 mei 1998 besliste de NMBS dat het IC/IR-plan aan wijziging toe was en gooide de hele uurregeling om. De gevolgen zijn nog steeds genoegzaam bekend onder de pendelaars doch niet bij de spoorwegvakbonden: treinen liepen vertragingen op van 10 minuten en meer, de informatie daarover was (en is) nogal eens onduidelijk of ontoereikend, soms zelfs ontbrekend, op drukbezette verbindingen moeten pendelaars nu nog altijd staand reizen, oude en onverzorgde wagons blijven op de sporen, enz.

Tegen die malaise werd krachtig doch vreedzaam gereageerd, meestal gebeurde dat georganiseerd (petities, verstoppen van valideringsbiljet onder protestbriefjes, oprichten van websites), soms ook niet (weigeren van het tonen van de treinkaart, weigeren van het betalen van de treinkaart), wat duidelijk maakt hoe gefrustreerd de pendelaars raken door dergelijke wantoestanden.

Een van de toen lopende petities verzamelde meer dan 12.000 handtekeningen, over het hele land, waarmee de ondertekenaars (en hun lotgenoten) de volgende eisen onderschreven:

1. dat de vertragingen vanaf de eerste minuut worden bepaald en niet, zoals tegenwoordig, met uitzondering van de eerste vijf minuten[1],

2. dat het rollend materieel en de infrastructuur, evenals de stations en hun toegangen beter worden onderhouden met respect voor het cliënteel en met het oog op het vermijden van defecten die, onvermijdbaar, vertragingen veroorzaken[2],

3. dat de samenstelling van de treinen beter aangepast is aan het aantal reizigers[3].

4. dat rondvragen over de bevindingen van de klanten door een organisme onafhankelijk van de NMBS worden uitgevoerd en erkend door een of meerdere verbruikersorganisatie(s);

5. dat het document "Algemene Voorwaarden voor het vervoer van reizigers en bagage" dermate wordt gewijzigd opdat de houders van de treinkaart een vergoeding ontvangen in geval van treinvertraging[4].

Gedurende de periode waarin die pendelaarsacties liepen, gaven de spoorwegvakbonden taal noch teken, vooral niet zij die in de Raad van Bestuur van de NMBS vertegenwoordigd zijn - behalve dan om mee te lopen in de internationale spoorwegstaking van 23 november 1998... Net zij die dachten op 16 en 17 november te moeten staken. Hun redenen van actie hebben echter niets te maken met de pendelaars, tenzij dat deze laatste zich weer in de slachtofferrol gedwongen zagen. Al is die stakingsaanzegging ingetrokken, de pendelaars werd meermaals verzekerd dat er dit jaar nog gestaakt wordt.

Ach ja, enkele weken geleden deelden diezelfde vakbonden een pamflet uit waar net dezelfde eisen op staan als destijds op die petitielijst. Het komt niet in hen op dat zij, vertegenwoordigd in de Raad van Bestuur van de NMBS, er zelf iets kunnen aan doen, dit in tegenstelling tot de pendelaars, tenslotte vaste klanten!!

[2] Er worden nog steeds reizigers vervoerd in wagons die dateren van net na de Tweede Wereldoorlog, een defect aan een seinhuis of een geknapte bovenkabel is nogal dikwijls de oorzaak van vertragingen, het station van Brussel Schuman ziet er bijna vervallen uit.

[3] Hoeveel reizigers moeten niet staande meerijden?

[4] Nu hebben alleen reizigers recht op een dergelijke vergoeding wanneer zij de volle pot betalen van een vervoersbiljet.