Dankzij Paul kwamen
hij, Danny, Denis en ik voorspoedig aan in Stembert, waar wij
een zitplaats vonden in de zaal Chanteloup. Omdat het nog januari
is, konden wij nog beste wensen uitwisselen, ook schreven wij
ons in en aten onze boterhammen op bij een glas of tas. Paul gaf
evenwel aan zich niet echt gezond te voelen. Maar we vertrokken
toch met 101 deelnemers, baankapitein Jacky inbegrepen voor een
eerste lus van 40,2 km waarbij we passeerden langs de kerk van
Mangombroux, het kasteel van Rouheid, en de parking van de "Salle
La Hoëgne" in Polleur voor een knabbel en een drank.
We gingen dan verder naar de kerk van Polleur, het centrum van
Fays en kwamen dan aan in de kantine Ruve van Jonckeu voor een
langere rust. Daar gaf Paul het op omdat hij al een hele week
ziek was (griep?), met veel moeite kon volgen omdat hij nauwelijks
adem kon halen en ik hem zei niet om onzentwege (Danny, Denis
en mij) zijn gezondheid op het spel te zetten door in die omstandigheden
te proberen deze toch wel heuvelachtige tocht af te haspelen.
Er werden meteen oplossingen gevonden voor onze terugkeer (Danny
ging met Lucia en Geert mee om na Stembert in Gijzegem te wandelen,
Denis en ik mochten met Frank mee, die dus een flinke omweg maakte,
want hij woont in Merksem). Paul werd dan door medewerker (en
webmaster - dus confrater van mij 
- van Euraudax België) Alain terug naar Stembert gevoerd
vanwaar hij naar huis reed. Spoedige beterschap, Paul! Naderhand
vernam ik dat ook Duitser Herbert wegens ziekte voortijdig afhaakte.
Ook hem wens ik "gute Besserung".
Na ons drankje en knabbels gingen wij verder via vooral openbare wegen en het depot van de NATO naar het marktplein van Ensival, waar er rode, Italiaanse tafelwijn was alsook worstjes met mosterd. Na deze vier minuten gingen we verder naar Lambermont en het kasteel van Joncménil om zo Petit-Rechain te bereiken. Daar hadden we 15 minuten om wat te drinken en koeken te eten. Toen we er vertrokken, zag ik net hoe Jacky zijn huis afsloot, daar waren ik en andere Euraudax-Ster-stappers in november 2007 al te gast (overigens waren Louis, Pierrot, Willy, Thérèse en Conrad, Raymond en Claire, Hugo nu ook van de partij). Via de kerk van Andrimont en de brug van Renoupré kwamen we terug in Stembert voor een lekkere tomatensoep en twee belegde sandwiches. Ik had maar net de tijd om mijn voeten te verzorgen met een mousse en andere kousen aan te trekken toen seingever Serge aangaf dat we binnen vijf minuten zouden vertrekken.
De tweede lus, van 22,9 km, leidde langs Hèvremont, de Sint-Annakapel van Halloux, het marktplein van Limbourg, en Dolhain naar Goé, voor een wagenrust. Van hier tot de volgende, in Vervifontaine via Hèvremont (alweer) en het kasteel van Louveterie had ik het nogal moeilijk en nam met veel dank een beschuit en een kroesje bouillon in ontvangst. Langs het Bos van Jalhay, Faweux, Sècheval en de grote vijver van Stembert kwamen we terug in de zaal. Daar kregen we een kervelsoep, een braadworst met een stoemp van aardappelen, erwten en wortelen en een fruitsla. Frank trakteerde al op de in wording zijnde 52ste (!!!) Gouden Arend met een Pinot de Charente. Santé, Frank!
Dan volgde een iets langere lus, 25,8 km, we gingen meteen naar Verviers waar we passeerden langs het Paleizenplein, het Stadhuis (ook al bekend van die Euraudax-Ster in november 2007), de brug van Al Cute en die van de Recoletten naar een rond punt voor een wagenrust. Verder ging het naar de Leopoldbrug, Dison en het gemeentehuis van Petit-Rechain vanwaar we spoedig alweer de kantine van het voetbalplein bereikten voor nog een drankje (of twee) en wat te knabbelen. Intussen was het alweer beginnen te regenen en het zou niet meer ophouden... Onverrichterzake echter vervolgden wij onze weg langs de kerk van Grand-Rechain, het kasteel van Joncménil, Lambermont (bekend van de helling die de Rue des Ormes is) en naar het plein van Ensival. We kregen de wagenrust even verder dan op het marktplein. Na die vier minuten zetten we onze mars verder via het centraal station van Verviers (later zullen zeker vier West-Vlamingen de bus van Stembert naar dit station nemen), het Justitiepaleis, en Mangombroux naar Stembert voor ons ontbijt. Behalve de sandwiches met kaas en ham, waren er ook platte potjes met perenstroop (van de bij de Euraudax-Ster-stappers gekende fabriek in Aubel) en voor elk van de wandelaars een groter potje met abrikozenstroop.
Na dit ruime half uur pauze begonnen we aan de laatste en kortste lus, waarbij we Stembert maar even verlieten via Hèvremont, Halleur en de boerderij van Mariomont. Aan de Grote Vijver was deze keer geen wagenrust (hoewel voorzien), misschien had Jacky (die bestuurslid is bij Euraudax België) medelijden met zijn wandelaars en zijn medewerkers, want daar viel niet te schuilen. Vooral voor de medewerkers, want die staan er langer dan de wandelaars. En zo waren we terug in Stembert, waar natte schoenen en evenzeer natte kousen van de natte voeten werden gehaald. Nog voor Jacky overging tot de plichtplegingen, belde ik naar Paul om te horen hoe het gaat, het antwoord was: nog altijd niet beter dan op zaterdag. Jacky bedankte dan iedereen, in zijn speech en sommigen met een aandenken (trofee, schildje van de stad van zijn dromen, Verviers, een ijsbeer) voor de medewerking en de lange afstand die gemaakt was om in Stembert te geraken. Behalve Belgen, Nederlanders, Duitsers en Fransen, waren er ook 5 Denen (eentje wandelde niet mee) en 8 Engelsen (Britten zijn zelf gedetailleerd om te zeggen vanwaar ze komen), en wie vorig jaar deel nam aan Parijs-Tubize heeft hen daar zeker gezien, het zijn leden van de club "The Irresistables". Een van hen trouwens deed vorig jaar ook mee aan de Haervejsvandring en volgens de oudste van de twee deelnemende vrouwen zou hij dat dit jaar alweer doen. Er werden ook drie Gouden Arenden uitgereikt, een eerste aan een mij onbekende wandelaar, een derde aan Luc van de Vl.A.M. en dus de 52ste aan Frank. Hij ontving een geschenk van zijn clubgenoten Sally, Lucia en Geert en trakteerde met champagne.
Het parcours was pittig maar behoorlijk "proper", er waren weinig natuurlijke paden (in putje winter is dat 't veiligst) en het weer was niet erg leuk, een korte en een lange (vijf uur, ongeveer) regenbui, deze laatste werd vergezeld door een soms stevige wind, waarbij men zijn regenscherm met twee handen moest vasthouden en menig paraplu even binnenstebuiten gekeerd werd.
